trup. chodzący, mówiący, uśmiechający się trup. nie wiem kiedy to się stało. kiedy przestałam marzyć o wyjeździe do Włoch, o zwiedzaniu świata, o ślubie w grudniu i gromadce dzieci, o wielkiej miłości która zdarza się tylko w filmach, o wakacjach pod palmami, o ciepłym i jasnym mieszkanku z mruczącym kotem, o stercie książek na którą będę mogła sobie pozwolić.
czuję pustkę. wypełniające mnie, ogromne nic.
przystałam wierzyć. przestałam żyć.
Bo nie pracujesz. :) Siedzenie na tyłku zmusza do dołowania. ntl
OdpowiedzUsuń